Na 4 jaar als wijkverpleegkundige in hetzelfde team gewerkt te hebben, nam ik op de valreep van 2016 afscheid van mijn lieve collega's.
Gelukkig blijf ik wel in hetzelfde gebouw werken dus zullen we elkaar ongetwijfeld nog regelmatig tegen komen.
Ik haakte voor al mijn collega's een zuster:
En maakte een label waar ik voor elke collega haar naam in stanste.
Ik verpakte elke zuster in doorzichtig cellofaan papier:
In de gekochte kaart schreef ik een persoonlijke noot.
Ik betrapte me er op dat dit me meer deed dan ik had verwacht dus er moest een tissue aan te pas komen om de kaart 'traan-vrij' te houden (hoe ouder ik word, hoe sentimenteler lijkt het wel, of zullen dit gewoon de hormonen zijn??).
Ik was op tijd begonnen met het haken van alle zustertjes (10 stuks in totaal) dus had ik ook alle tijd om nog foto's te maken....dacht ik.... . Helaas kreeg ik onverwachts bezoek van meneertje griep op kerstavond, die zich allercomfortabelst voelde en die ik met moeite (en enige dwang!) op oudjaarsdag de deur uit werkte. Hij liet als souvenir een nare hoest achter, waar ik nog steeds last van heb, maar goed, dat is een ander verhaal.
De foto's dus...die maakte ik uiteindelijk op de laatste avond voor het afscheid. Vandaar dat de kleuren enigszins vertekend zijn, maar ik wilde dit toch met jullie delen.
Van mijn collega's had ik al een mooi kerststuk gekregen:
Maar op de dag van het afscheid kreeg ik ook nog een mand met allemaal persoonlijke cadeautjes en dito kaartjes...hartverwarmend!
Gelukkig blijf ik wel in hetzelfde gebouw werken dus zullen we elkaar ongetwijfeld nog regelmatig tegen komen.
Ik haakte voor al mijn collega's een zuster:
En maakte een label waar ik voor elke collega haar naam in stanste.
Ik verpakte elke zuster in doorzichtig cellofaan papier:
Ik betrapte me er op dat dit me meer deed dan ik had verwacht dus er moest een tissue aan te pas komen om de kaart 'traan-vrij' te houden (hoe ouder ik word, hoe sentimenteler lijkt het wel, of zullen dit gewoon de hormonen zijn??).
Ik was op tijd begonnen met het haken van alle zustertjes (10 stuks in totaal) dus had ik ook alle tijd om nog foto's te maken....dacht ik.... . Helaas kreeg ik onverwachts bezoek van meneertje griep op kerstavond, die zich allercomfortabelst voelde en die ik met moeite (en enige dwang!) op oudjaarsdag de deur uit werkte. Hij liet als souvenir een nare hoest achter, waar ik nog steeds last van heb, maar goed, dat is een ander verhaal.
De foto's dus...die maakte ik uiteindelijk op de laatste avond voor het afscheid. Vandaar dat de kleuren enigszins vertekend zijn, maar ik wilde dit toch met jullie delen.
Van mijn collega's had ik al een mooi kerststuk gekregen:
